สวัสดีวันครอบครัวคร้าบบบบบ ^_________________^

รักครอบครัวกันมากๆ อย่าเล่นน้ำเพลินจนลืมไปรดน้ำดำหัวผู้ใหญ่กันนะครับ *-* (me//อ๊ะ! ตัวเองก็ยังไม่ได้ทำนี่หว่า =w=" )

555+

และเพราะเป็นวันครอบครัวก็เลยจะแปะฟิคครอบครัว (family) ครับ *-*b (<<<เอามาเกี่ยวกันจนได้นะ เหอๆ =_=! )

ก็นะ...ผมเป็น Millefiore เพราะงั้นก็ต้องแปะฟิคของแฟมิลี่สิ!!

WARNING!!

เนื้อหาต่อไปนี้เป็นเรื่องสมมติที่แต่งขึ้นจากความบ้าส่วนตัวของผมเอง เป็น Yaoi fanfic Rate NC-........(me//กะไม่ถูกแฮะ ==a ) และเนื้อหาสปอยล์

เพราะงั้นสำหรับคนที่ไม่ใช่สาวก หรือไม่อยากถูดสปอยล์ก็เลื่อน scroll down ไปเลยนะครับ

3.............................

2................

1.........

Go...Shoot!!!

อ๊ะ!ไม่ใช่และ 5555+ (<<<เสียงสวรรค์//เดี๋ยวปั๊ดเตะ!! =[]=* )

เอาจริงๆแล้ว ^^" ไปอ่านกันเลย!!!

อ๊ะ! แล้วก็ๆๆๆ มันยาวนิดหน่อย ช่วยอดทนอ่านจนจบหน่อยนะครับ ><"

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ความทรงจำแห่งเส้นด้ายสีแดง 

.

.

.

 

อือ....

อิริเอะ โชอิจิ ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น ภาพที่เขามองเห็นมันเบลอไปหมดทุกสิ่ง

 

...อา..แว่นตา...

 

โชอิจิยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงนุ่ม ยื่นมือออกไปควานหาแว่นตาบนโต๊ะเตี้ยข้างเตียงนอน และเขาควรจะพบมันได้ทันทีถ้าที่นี่คือห้องนอนของเขา แต่...

 ...เอ๋!? ทำไมไม่มีล่ะ??... 

โชอิจิจึงยื่นมือควานออกไปรอบๆตัว

บนเตียงนอนก็ไม่มี..บนหัวเตียงก็ไม่มี...

 

บ้าชะมัด ถอดวางไว้ที่ไหนกันเนี่ย!!?” ชายหนุ่มใช้สองมือขยี้ผมอย่างขัดใจ แต่แล้วเขาก็หยุดมือเมื่อนึกเอะใจกับบางสิ่ง เดี๋ยว!...ถ้าจำไม่ผิด เรามีงานค้างอยู่ เมื่อคืนก็เลยอยู่ที่ห้องทดลองจนดึก...เราไม่ได้กลับมานอนที่ห้อง!! เสื้อผ้าชุดนี้ก็ไม่ใช่ของเรา!?”

 

ใช่...ชายหนุ่มมั่นใจในสิ่งที่เขาจดจำได้ แต่...ถ้าอย่างนั้นการที่เขามานอนอยู่ในห้องนี้ล่ะ?

 

โชอิจิลุกลงจากเตียง เพ่งสายตาอย่างหนักและก้าวเท้าออกไปอย่างระมัดระวังไม่ให้ไปสะดุดหรือชนกับอะไรเข้า เขาเดินไปที่ประตูอย่างช้าๆ ยื่นมือไปยังลูกบิดประตูสีเงิน แต่..ทันทีที่มือของเขาสัมผัสกับความเย็นของโลหะ บานประตูตรงหน้าก็ถูกเปิดออกจากภายนอก โชอิจิที่ไม่ทันตั้งตัวจึงเสียหลักล้มไปข้างหน้าและชนเข้ากับอีกฝ่าย

 

ใคร!?”

โชอิจิรีบผละออกจากฝ่ายนั้นด้วยความตกใจในทันที แต่กลับถูกคนคนนั้นยื่นมือออกมาโอบรอบแผ่นหลังดึงร่างของเขากลับมาแนบชิดกับอกกว้างของตน

จะทำอะไร...ปล่อยนะ!!” โชอิจิดิ้นรนขัดขืนอย่างเต็มที่เพื่อให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดของคนคนนั้น บอกให้ปล่อ...!!”

ยังไม่ทันจบประโยค...ริมฝีปากบางก็ถูกแนบประกบด้วยริมฝีปากของอีกฝ่าย

อื้อ....โชอิจิครางเสียงแผ่วในลำคอ เมื่อถูกปลายลิ้นอุ่นของคนคนนั้นรุกล้ำเข้ามา

 

อา...คุณ...รัน...เสียงครางเรียกชื่อของอีกฝ่ายดังเล็ดรอดออกมาจากริมฝีปากของร่างบาง เมื่ออีกฝ่ายเปลี่ยนมุมแนบประกบ

 

สองมือของโชอิจิที่เคยพยายามผลักไสอีกฝ่ายให้ออกห่าง ในตอนนี้กลับกำลังโอบกอดคนคนนั้นอย่างรักใคร่

 

...อา..รสจูบแสนหวานที่คุ้นเคย...

 

ไม่กี่นาทีต่อมา...ริมฝีปากของคนทั้งคู่ก็ค่อยๆแยกออกจากกัน

จำได้รึยังเอ่ย...ไหนลองบอกมาสิว่าฉันคือใคร?คนคนนั้นกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูของโชอิจิอย่างอารมณ์ดี

....คุณเบียคุรันโชอิจิตอบพลางก้มหน้าลงต่ำเพื่อหลบซ่อนสองแก้มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ

ปิ๊งป่อง!..ถูกต้องเบียคุรันพูดพลางประทับริมฝีปากลงบนแก้มแดงของโชอิจิ

อ๊ะ!” โชอิจิส่งเสียงออกมาด้วยความตกใจ

ร้ายเหมือนกันนะโชจังเนี่ย จำหน้าฉันไม่ได้แต่กลับจำจูบของฉันได้สินะเบียคุรันยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่สองแก้มของโชอิจิกลับขึ้นสีแดงมากกว่าเดิม

มะ..ไม่ใช่สักหน่อย เพราะเสียงต่างหากล่ะครับ...แล้วแว่นตาของผมล่ะ?

นี่ไงล่ะเบียคุรันตอบพลางหยิบแว่นตาออกมาจากกระเป๋าเสื้อของตัวเอง และสวมมันคืนให้กับผู้เป็นเจ้าของ เป็นไง..มองเห็นหน้าฉันแล้วสินะ

เบียคุรันยิ้มออกมาก่อนจะโอบร่างบางของโชอิจิพาเดินกลับเข้าไปภายในห้อง

ทำไมต้องเอาแว่นตาของผมไปด้วยล่ะ แล้วนี่มันที่ไหนกันครับ?

ก็ถ้าไม่มีแว่นตาโชจังก็จะมองไม่เห็นใช่มั้ยล่ะ ทีนี้ฉันก็มั่นใจได้ว่าโชจังจะไม่หายไปไหนตอนที่ฉันออกไปข้างนอกน่ะสิ ส่วนที่นี่ก็...อิตาลี่

 

...อิตาลี่!!!...

 

นี่คุณให้คนไปพาตัวผมมาจากญี่ปุ่นเหรอครับเนี่ย?โชอิจิถามพลางถอนหายใจให้กับความเอาแต่ใจของผู้ชายคนนี้

พูดอะไรแบบนั้นล่ะโชจัง ใจร้ายจังน้า~...ฉันคนนี้เป็นคนไปอุ้มโชจังที่กำลังสนิทอยู่หน้าคอมฯมาเองเลยต่างหาก

แล้ว...ชุดนอนนี่ล่ะ คุณเป็นคนเปลี่ยนให้...? แค่เปลี่ยนให้เฉยๆ...ใช่ม