นั่งวาดนั่งเขียนอยู่เมื่อคืน ในที่สุดก็เสร็จหละ วะฮ่ะฮ่า! แต่ก็นะ..ทำเอาผมกลายเป็นบรรพบุรุษคุณแพนด้าไปเลยทีเดียว 555+

 

 

มือหายเจ็บแล้วเหรอ?

กำลังอยากถามกันอยู่สินะครับ คำตอบก็คือ...ยัง!!

 

 

ก็นะ...มือขวาก็ยังเจ็บอยู่เหมือนเดิม เห็นว่าเอ็นข้อมืออักเสบอะไรแบบนั้น อะไรๆก็ใช้มือซ้ายทำซะเป็นส่วนใหญ่จนผมรู้สึกว่ามือซ้ายมันก็ชักจะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน...

 

 

แต่ก็ยังจะนั่งวาดรูป นั่งปั่นฟิค... =w=a

 

ทั้งหมดทั้งมวลก็เพื่อสนองนี้ดป๋ากับตัวเองครับ 555+

 

 

รูปมันก็เลยออกมาแปลกๆ เพราะมือขวาขยับได้ไม่ถนัด act นั้น จำได้ว่าเคยเห็นในการ์ตูน Y สักเรื่องที่อ่านสมัยก่อน แล้วชอบน่ะ เรื่องพิมพ์ก็ลำบากพอตัว เพราะงั้นคิดว่ามันจะต้องมีที่พิมพ์ผิดอยู่เยอะแน่ ต้องขอโทษด้วยครับ =w=

 

WARNING!!

เนื้อหาต่อไปนี้เป็นเรื่องสมมติที่แต่งขึ้นจากความบ้าส่วนตัวของผมเอง เป็น Yaoi fanfic Rate NC-........(me//กะไม่ถูกแฮะ ==a ) และเนื้อหาสปอยล์

เพราะงั้นสำหรับคนที่ไม่ใช่สาวก หรือไม่อยากถูดสปอยล์ก็เลื่อน scroll down ไปเลยนะครับ

 

 

รุ่งอรุณที่ถูกย้ำเตือน

.

.

.

 

 

 

 

 

 

...กี่วันแล้วนะที่เราไม่ได้กลับมานอนที่ห้อง...

 

 

อิริเอะ โชอิจิ เปรยกับตัวเองในใจพลางรุดซิบชุดเครื่องแบบสีขาวบริสุทธิ์ของตน ขณะเดินไปตามทางเดินภายในฐานทัพเมโลเน่

จุดหมายคือห้องนอนของตัวเอง...

 

 

...พอแช่น้ำอุ่นเสร็จแล้ว ก็จะรีบเข้านอน...

 

หากแต่ความคิดนั้นต้องหยุดชะงักลงทันทีที่ประตูห้องนอนถูกเปิดออก โชอิจิพบว่าภายในห้องนอนที่เต็มไปด้วยกองเอกสารและแผ่น CD ของเขามีใครบางคนที่ไม่สมควรจะพบ กำลังนั่งกินขนมมาชเมลโล่ของโปรดอยู่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์

 

 

ชายผู้เป็นเจ้าของเส้นผมสีขาว

ชายผู้เป็นเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าเยือกเย็นประดุจน้ำแข็ง

ชายผู้เป็นถึงประมุขแห่งมิลฟิโอเล่

ชายผู้ซึ่งควรจะอยู่ที่อิตาลี่!!!

 

 

โชอิจิรีบปิดประตูห้องนอนของตัวเอง แล้วคิดทบทวนภาพที่เห็น

 

...คุณเบียคุรัน!!...

 

 

มะ..ไม่ใช่หรอกมั้ง บางทีเราอาจจะเหนื่อยเกินไป อดนอนมาหลายวัน จนเห็นภาพหลอนก็ได้...หลังปลอบใจตัวเองไปแบบนั้น โชอิจิสูดลมหายใจเข้าลึกๆครั้งหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูตรงหน้าออกอีกครั้ง

 

ไง!! โชจัง...เบียคุรันทักทายเสียงใสด้วยรอยยิ้ม

 

 

...อา..ไม่ใช่ภาพหลอนแฮะ...

 

 

โชอิจิถอนหายใจครั้งหนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปภายในห้องและปิดประตูลงอย่างเงียบๆ

ทำไมคนอย่างคุณถึงมาอยู่ที่นี่กันครับ แถมยังแต่งตัวแบบนั้น แสดงว่าแอบหนีมาจากอิตาลี่สินะ..?โชอิจิเอ่ยถามพลางถอดเสื้อนอกของตนพาดไว้ปลายเตียง

รู้ด้วยเหรอว่าฉันหนีมา..?เบียคุรันในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำ เนคไทขาว สวมทับด้วยเสื้อกั๊กสีเดียวกัน ตอบพลางหยิบมาชเมลโล่ของโปรดเข้าปาก

 

 

แน่หละ..เพราะถ้าเป็นการมาอย่างเป็นทางการของผู้นำแฟมิลี่ ตัวเขาซึ่งเป็นผู้บัญชาการฐานทัพแห่งนี้จะต้องได้รับแจ้งล่วงหน้าก่อนแล้ว แต่การที่เขาต้องมาตกใจเพราะเห็นคนคนนี้ คิดได้อย่างเดียวว่ามันเป็นเพราะความเอาแต่ใจของเจ้าตัว